sábado, 29 de noviembre de 2008

MILES DE BESITOS AZOFAIFOS


Esta entrada está dedicada a nuestra Fátima-Wanda , que está convaleciente de un accidente laboral en su dedito pulgar ( cura-sana, cura-sana ). Queremos que le llegue nuestro cariño y nuestro hombro, en forma de blog, por si tiene que desahogarse de sus penas...
Queremos que recuerde que cada día que pasa falta menos para nuestro próximo encuentro, que viene cargado de regalos, de sorpresas, de emociones, de risas y, a veces, hasta de lágrimas (y no de tristeza!!!). Queremos que recuerde que somos un grupo de 6 amigas, y no invisisibles precisamente...

Quiero aprovechar también para hablaros de nuestro "plural" amigo invisible, que me trae loca. Tengo una idea, pero no encuentro lo que busco en ninguna tienda... Así que he decidido entrar en el mundo del diseño y hacerlo yo misma ( pa qué, pa qué ) . Al final tendremos que registrar la marca "azofaifes" ( producimos calendarios, cojines, camisetas, idiomas privados, pulseras, colgantes,... y lo que venga este año). Me lo paso pipa pensando, elucubrando, descartando ideas, buscando otras nuevas,...

Me preguntaba si os gustaría que cada una fuera poniendo pistas en el blog sobre su regalo del amigo invisible. Sería divertido y además nos obligaría a mirar y a escribir en el blog ( que lo tenemos un poco olvidado ).

Quedan 6 días para nuestro próximo encuentro azofaifo!!!

Miles de besitos azofaifos para mis fátimas, en especial para la fátima-eté.

Fátima-Pilar

domingo, 23 de noviembre de 2008

POR FIN SE HIZO EL MILAGRO¡¡¡¡ YA ESTOY EN EL BLOG


HHOOLLAAAAAAA ...
En ma vida hagués dit q es podria trobar a faltar tant un grup de "cabres bojas" com vosaltres, i per Deu q us trobo a faltar. Vosaltres us anyoreu quan plou, doncs jo q només us tinc pel messenger i fins el dia de sopar, no us ho explico per no fer pena.En fi q ja soc aquí, peró ara q puc entrar, no puc escriure bé, PQ? doncs pq una no te coses millors a fer per celebrar el 20-N q seccionar-se el dit amb la talladora d'embotit, no veas quin mal q fa... i el q es pitjor podré tornar a fer auto-stop?, podré tornar a apretar els botons de la filamdora quan anem de viatge o hauré de posar-me el play al sortir de casa i no parar de filmar fins que arrivem a casa de nou? (no veas quin cinexin més detallat eh¡ noies? conyes a part soc feliç de tornar a ser amb vosalres, de poder llegir el blog q tant m'apanya l'anima quan la vida em supera (q darrerament es massa sovint). Siguem positius si m'he fotut el dit enlaire almenys demà no aniré a la cafetera, a cambi aniré al cirurjà a veure q tal està tot. Pilar, te animo a q no pares de escribir, tus 4 letras me reconfortan, me hacen reir, Ana no deixis de ilustrar-nos el blog dones color a les nostres histories, Marga anim si escrius menys es a cambi d'un bonic escrit cada estiu... i una estirada d'orelles a la Marta master-house i a la Conxi de la Xina q no estàn per aquí??? noies esteu bé??? espero q si, peró per si esteu com jo d'hores baixes anim i molts, molts petons de Wanda.

viernes, 21 de noviembre de 2008

CENANDO CON "LA MARE D'ALÍ"



Nos dimos cita el viernes 14, noche de luna llena, para nuestra cena mensual. Destino la Khasba, uno de los restaurantes-fetiche de las azofaifes (mesa giratoria,arriba a la izquierda).
Las espectativas eran las mejores, como siempre. El resultado, todavía mejor.
Pedimos nuestros platos favoritos (Humus, mutabal, hojas de parra, cous-cous, pastela, tagine,...) y descargamos tensiones hablando, riendo,tomando decisiones sobre el amigo invisible y aumentando el farfullario(el año dos mil nuevo).
Por fin, una vez, conseguimos llegar a los postres. Después de mirar la carta , un postre consigue despertar nuestra atención: "la mare d'Alí". El nombre no podía ser más sugerente y, como no podía ser de otra manera, la imaginación de las azofaifes se desbordó: que si es como la señora maricarmen, que si está hecha con leche, que si es alargada, que si se puede dividir en 6 partes, que pida la más larga en la cocina, que si van a tener que contratar nuevo personal de cocina (no se necesita experiencia)...


Para colmo cuando le preguntamos al camarero nos dice que es una leche que sale muy caliente y que lleva frutos secos...(pa que, pa que).
Siempre recordaremos esta cena por "la mare d'Alí".
También porque el camarero (ahora no recuerdo su nombre) se empeñó en explicarnos su vida (que si estoy más delgado, que si las hijas de la dueña se han ido de concierto,...), hasta el punto de sentarse un rato con nosotras.(pensaba que esto sólo pasaba en la suerte loca).
Acabamos la cena, como siempre, con té a la menta y shisha de fresa.
Después fuimos al "Ébano", para acabar la noche entre penumbras, con una velita, en un sofá, al lado de un dj maquinero y con un cóctel un poco caro.
Nos despedimos a las 3:30, con la pereza que siempre nos asalta al despedirnos...

Me gusta resumir nuestras cenas, para poderlas recordar después, con sus detalles.
Fátima-Ana faltaría una foto , ¿sería posible?
Sólo faltan 15 día para nuestra próxima gran cita: La Cerdanya.

Besitos sin lluvía, por fin!!!!
Fátima-Pilar

jueves, 13 de noviembre de 2008

MIÉRCOLES LLUVIOSOS


¿Qué habremos hecho mal para que nuestro karma nos persiga en forma de miércoles lluviosos? ¿Qué santo tenemos en contra? ¿Qué suerte del destino no nos es favorable?
¿Por qué las leyes de la probabilidad no funcionan este día?
Como dice mi Fátima-Ana hay preguntas que no tienen respuesta...
Tendremos que poner una velita a algún santo, rezar un rosario, hacer una procesión para que no llueva o alguna obra buena para mejorar el karma, porque esto no puede seguir así.
Necesito entrenar con vosotras para sentirme bien física y psicológicamente, necesito nuestras terapias de grupo, necesito combatir la rutina del trabajo, necesito desestresarme de la tensión,... NECESITO ENTRENAR!!!
Espero que nuestra suerte cambie y que sea el último miércoles lluvioso...
¡Qué llueva cualquier otro día!

Besitos de lluvia (si no es miércoles claro)

Fátima-Pilar

¡Sólo falta un día para nuestro desvarío nocturno!

miércoles, 12 de noviembre de 2008

HAY PAISES QUE ENGRANDECEN EL ALMA....

Dicen que hay paises que engrandecen el alma...pais cálido y hospitalario, a pesar de todas nuestras diferencias, religión...costumbres...etc siempre nos hemos encontrado bien acogidas sin sentirnos extrañas, pero yo pienso que son las personas las que realmente engrandecen el alma, y vosotras "mis-fatimas" si que engrandeceis el alma...besitos lluviosos...
Fatima-Ana (santo y seña..)

martes, 11 de noviembre de 2008

DESCONTANDO CENAS ...



Viernes 14 de noviembre... ¿un día cualquiera? ¡no! Es nuestra próxima cena.

IBRAHIM!!! Quiero té; quiero shisha; quiero comer mutabal,cous-cous,humus,tagine; quiero reír hasta tener agujetas; quiero farfullar; quiero planificar viajes; quiero desvariar; quiero que nos hagamos fotos locas; quiero sentirme en nuestro universo...

Después de esta cena nos quedarán 8 más para llegar a Estambul y 9 para llegar al tour Marroc y aunque traducido en tiempo real parece mucho, no deja de dar ya cierto vértigo. Vértigo del bueno, del que proporcina calorcito a la vida, del que nos llena de sueños.

Mientras esperamos estas cenas nos iremos reuniendo en el patio del cole, como el fin de semana pasado, para compartir momentos, familias y conversación.
Recordad también que sólo quedan 3 semanas para el puente de "la consti". (¡Qué momento!)

IBRAHIM!!! BESITOS PARA MIS TABJUDS.

Fátima-Pilar (echo de menos vuestros comentarios).

martes, 4 de noviembre de 2008

LlUVIA Y SEQUÍA


La lluvia nos ha traído un periodo de sequía en los entrenamientos y en el blog. Me he autoimpuesto recuperar esta terapia compartida que supone escribir en el blog, por si acaso continua lloviendo y seguimos sin entrenar.
Esta sequía no afecta a nuestros afectos, a nuestros deseos comunes, a nuestra galaxia, a nuestra dimensión,..., porque de alguna manera seguimos conectadas, aunque no nos veamos. Seguimos en contacto a través de nuestros pañuelos, de nuestros pendientes, de nuestro calendario, de nuestros pequeños altares, de nuestro CD de música,... Claro que el día a día se hace más llevadero cuando compartimos espacio, tiempo y conversación.
Una buena noticia es que estamos a día 4 y sólo faltan 10 días para nuestra próxima cena (la semana que viene). Hay que ir pensando dónde reservar. Podríamos ir a la Khasba o al Rihad.
Otra buena noticia es que ya queda menos para julio ... un poco más de ocho meses.
Se aproxima el sueño turco al universo azofaifa...

Besitos turcos para mis bere-beres de ciudad, que sueñan con montañas de arena, con ríos de té y nubes de shisha.

Fatima-Pilar