
En mi invisible hay un antes.............y un después............
Primera azopista:Es el punto de encuentro con todo lo que nos gusta de verdad, es volver al lugar de partida y seguir el camino................ cada uno a su ritmo pero sin parar ............(algunos se vienen corriendo), sabiendo siempre donde estamos en cada momento y deseando llegar al final para comenzar otro de nuevo.
Segunda azopista: El mío también tiene dos caras aunque no se cuál de las dos me gusta más.
Besitos invisibles de Fátima Conchi

1 comentario:
Quin misteri tant gran, en comptes de fer el Camino de Santiago, sembla que farem el Camino de Marràqueix. El tema del no parar i un cop acabes, tornar a començar, m'és molt familiar, com qualsevol dels nostres moments, que tot plegat és un no parar !!
Això de les dues cares, sona a disc, tot i que ara ja només tenen una (quina pena de Cara B!).
A veure si arriba ja el divendres, que se m'està gastant la poca neurona que em queda !!
Fátima-Marga
Publicar un comentario